ΤΟ «ΟΧΙ» ΤΟΥ  ’40 ΚΑΙ ΤΑ «ΝΑΙ» ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ

Γράφει ο Σπύρος Κατσούρης

«Χρωστάμε σ’ όσους πέρασαν, θα ρθούνε, θα περάσουν, κριτές θα μας δικάσουν, οι αγέννητοι, οι νεκροί»..   Αυτοί οι ποιητικοί λόγοι (ως ποιητή) με συγκλονίζουν, με ακοντίζουν, μου διαπερνούν το είναι και την ψυχή, με πονούν σαν δίκοπο μαχαίρι και βογγώ και σπαράζω. Και βγάζω κραυγή απόγνωσης, αγωνίας αλλά και ενοχής. Ντρέπομαι γιατί εκείνη, η περασμένη γεννιά του ΟΧΙ, του ηρωικού έπους του ’40, μας δικάζει με το βλέμμα της. Με την σιωπή των χιλιάδων νεκρών της. Αυτών. Των ηρώων! Των Ελλήνων που, για μια ακόμη φορά, απελευθέρωσαν την γή των προγόνων μας από τους ξένους και ιταμούς κατακτητές. Ντρέπομαι για την γεννιά του σήμερα. Για μας τους Νεοέλληνες των πολλών ΝΑΙ! Των οσφυοκαμπτών και «Ευρωλιγούρηδων», κατά την ρήσιν του μακαριστού Αρχιεπ. Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Χριστοδούλου. Αναλογίζομαι: Τι και πόσοι ήσαν αυτοί που το 1821 αποφάσισαν να αποτινάξουν τον Τουρκικό ζυγό; Μια χούφτα ξυπόλυτοι! Αντάρτες των βουνών! Κλέφτες και αρματωλοί! Και κατά την ρήσιν του Γέρου του Μοριά, Θ. Κολοκοτρώνη: «Όταν αποφασίσαμε να κάμωμε την Επανάσταση, δεν εσυλλογισθήκαμε ούτε πόσοι είμεθα, ούτε πως δεν έχουμε άρματα, ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις, ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε «πού πάτε εδώ να πολεμήσετε με σιταροκάραβα  βατσέλα», αλλά ως μια βροχή έπεσε σ’ όλους μας η επιθυμία της Ελευθερίας μας και όλοι, και ο κλήρος μας και οι προεστοί και οι καπετανέοι και πεπεδευμένοι και οι έμποροι, μικροί και μεγάλοι, όλοι εσυμφωνήσαμε εις αυτόν τον σκοπό και εκάμαμε την Επανάσταση». Αναλογίζομαι ακόμα: Πού βρήκε το θάρρος ο Μεταξάς το 1940 και  είπε στον Γκράτσι : «ε, λοιπόν έχουμε πόλεμο» και μαζί του σύσσωμος ο Ελληνικός λαός το Πανελλήνιο ΟΧΙ στην πανίσχυρη-φασιστική τότε-Ιταλία, η οποία ονειρεύετο την αναβίωση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας;  Και πώς έφευγαν χιλιάδες οι στρατιώτες μας με το χαμόγελο και τα τραγούδια της Βέμπω στα χείλη προς το Μέτωπο, σαν να πήγαιναν σε γιορτή, να αποκρούσουν εκεί τον εισβολέα!; Και θλίβομαι. Θλίβομαι διπλά! Διπλά και πολλαπλά για την κατάντια των σημερινών Ελλήνων και των άχρηστων ηγεσιών μας δεκαετίες ολόκληρες. Των σημερινών νεοελλήνων των απείρων ΝΑΙ ! Των ΝΑΙ σε όλα! Ακόμα κι αν αυτά προσβάλουν βάναυσα την Τιμή και Αξιοπρέπεια του ατόμου, του πολίτου, του ιθαγενούς της χώρας, του έθνους μας και την εδαφική ακεραιότητα της πατρίδος μας. Και θλίβομαι διότι ο εχθρός δρα ήδη εκ των έσω. Και αλλοιώνει, και ροκανίζει κάθε εναπομείναντα υγιή ιστό των ανωτέρω εννοιών, που σ’ άλλες εποχές θα ήσαν αιτία πολέμου. Κατ’ αρχάς θλίβομαι που βιβλίο Γλώσσας της Ε΄Δημοτικού(σελ.44), αναφορικά με την Εθνικήν Εορτή του ΟΧΙ γράφει το εξής διήγημα: «Η Ιταλία μας κήρυξε τον πόλεμο. Κι εμείς πήγαμε στο υπόγειο. … Μετά ο μπαμπάς γύρισε στη μαμά και της είπε πως θα τρέξει στην Τράπεζα να σηκώσει λεφτά! Δεν έχουμε δραχμή, είπε,κι έφυγε τρέχοντας στη σκάλα». Και παρακάτω: .. «ο μπαμπάς με πήρε αγκαλιά κι είπε πάλι: Άκη, από σήμερα θα γίνεις άντρας. Εγώ τότε φοβήθηκα πάρα πολύ γιατί δεν ήθελα να γίνω άντρας»!… Δηλαδή, αντί για θυσία, ηρωισμό, πατριωτισμό και εθνική αξιοπρέπεια, οι αριστερίζοντες φωστήρες του «Παιδαγωγικού Ινστιτούτου» θέλουν να περάσουν στην ευαίσθητη ψυχή των Ελληνοπαίδων την ηττοπάθεια, την δειλία, τον φόβο, τον ερμαφροδιτισμό, την παγκοσμιοποίηση! Είναι λυπηρό φαινόμενο και αποτελεί ασέβεια στη μνήμη των ηρώων της πατρίδος να μη προβάλουμε το πνεύμα αυτοθυσίας και φιλοπατρίας που τους διέκρινε αλλά να ξεβράζονται ιδεολογικές διαμάχες κ ιδεοληψίες του τύπου: «Οι Παρελάσεις είναι φασιστικό κατάλοιπο και δεν αρμόζουν σε μια δημοκρατική Ευρώπη». Οι οπαδοί αυτοί του αναθεωρητισμού και της παγκοσμιοποίησης προσφέρουν κάκιστες υπηρεσίες στην πατρίδα. Χτυπούν την καρδιά του έθνους μας. Χτυπούν και σπάζουν τους συνδετικούς κρίκους της Ελληνικής κοινωνίας. Και διερωτώμαι: Θα είχαν την δυνατότητα να λένε τις διάφορες ανεδαφικές θεωρίες τους και να μάχονται γι’ αυτές, αν οι πρόγονοί μας δεν έδιναν το αίμα τους για να ναι τούτοι οι μπαρουφολόγοι Ελεύθεροι; ; ;  «Για να εξαφανίσει κανείς ένα έθνος- λέει ο Μ.Κουντέρας- του αφαιρεί πρώτα την μνήμη. Καταστρέφει τα μνημεία, τα βιβλία του, την Παιδεία, την Ιστορία του. Και κάποιος του γράφει άλλα βιβλία, τον μεταφυτεύει άλλη Παιδεία και επινοεί άλλη ιστορία. Κατόπιν το έθνος αρχίζει σιγά-σιγά να ξεχνάει ποιο είναι και ποιο ήταν. Ο κόσμος τριγύρω του θα το ξεχάσει πολύ γρήγορα»! Και είναι αλήθεια. Στα τέλη του 20ου αιώνα οι νεωτεριστές –δημοτικιστές χτύπησαν την αρχαιοελληνική και την καθαρεύουσα γλώσσα μας. Ακολούθησαν οι γραικυλισμοί και η υιοθέτηση ξενόφερτων λέξεων (όπως ανωτέρω:..να σηκώσει λεφτά, αντί να πει χρήματα). Μετά ήρθαν οι ιδέες της Ενωμένης Ευρώπης, της Παγκοσμιοποίησης, της ένωσης των Εκκλησιών  και στις μέρες μας ..της θερμής υποδοχής των τριτοκοσμικών ισλαμοτζιχαντιστών Ασίας και Αφρικής, ως τάχα «προσφύγων» πολέμου και αδελφών μας («θα λύσουν το δημογραφικό μας πρόβλημα») που οφείλουμε (κατά την παρούσα κυβέρνηση)να προστρέξουμε και να παραχωρήσουμε στέγη, τροφή, περίθαλψη, παιδεία κλπ, σαν να ήσαν Έλληνες της Διασποράς που διεσώθησαν από διωγμούς των ξένων… Αναλογίζομαι , τέλος: «Γιατί σκοτώθησαν χιλιάδες Έλληνες το ’40 και λιμοκτόνησε ο λαός μας; Άξιζε τον κόπο αυτή η θυσία;» Ε, λοιπόν ΟΧΙ!  Συγκρίνοντας το ΟΧΙ του ’40 για Ελευθερία, Ανεξαρτησία, Αξιοπρέπεια και Εθνική περηφάνια με τα ερμαφρόδιτα «ΟΧΙ» των σημερινών ηγεσιών , που εύκολα γίνονται «ΝΑΙ» σε όλα, καταλήγουμε στο συμπέρασμα πως άδικα θυσιάσθηκαν οι πατέρες μας (τα κόκκαλα των οποίων θα τρίζουν με τις ενέργειες των σημερινών νεοελλήνων και των ουτιδανών ηγεσιών μας). Άδικα έδωσαν το αίμα τους και για την απελευθέρωση της Δωδ/σου μας οι: Αλέξανδρος Διάκος, Νίκος Σάββας, Γιώργος Κυρμιχάλης, Διογένης Φανουράκης, Μιχαήλ Βρούχος, Γεώργιος Κωσταρίδης, Ανθούλα Ζερβού, παπα-Λουκάς και τόσοι άλλοι. ΄Αδικα αγωνίσθησαν πατριωτικά οι: Σάββας Φύλλης, Χρήστος Ρουσσάκης, Γεώργιος Κατσούρης, Χρήστος Φέσσας, Παν.Κόττος, Γεώργιος Διαμαντίδης, Σπ. Κατέχης και τόσοι άλλοι, αφού: Συνθλίβουν τώρα τον Ελληνικό λαό για λογιστικά χρέη (αλήθεια, ποια χώρα δεν χρωστά;). Εξοστρακίζουν τα Ελληνόπουλα στην ξενητειά, για να υποδεχθούν..ισλαμιστές! Ξεζουμίζουν τους Έλληνες μικρομεσαίους επιχειρηματίες για να ξεπληρώνουν τους δανειστές (για χρέη της Διοίκησης), αλλά και για να ταϊζουν τους «πρόσφυγες». Διαγράφουν ιστορικές αλήθειες από τα σχολικά βιβλία (συνωστισμός, η καταστροφή της Σμύρνης) και εγκρίνουν την ανέγερση Μουσουλμανικών Τζαμιών! Καταρρέουν την οικονομία των νησιών του ανατολικού Αιγαίου και αφήνουν ανεξέλεγκτη την δράση των αντεθνικών ΜΚΟ.  Ξεπουλούν ,έναντι πινακίου φακής (Ν.4389/2016)μέσω του Υπερταμείου, όλες τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας (βλ. Οικον. Καθημερινή 23-10-2016, σελ. 4). Στις 27 Οκτωβρίου 2016 έγιναν τα Αποκαλυπτήρια μαρμάρινης πλάκας πλάι στον ιστό της σημαίας του Καζουλείου (πρώην Βενετοκλείου) Λυκείου Ρόδου, με τα ονόματα των Γαβριήλ Χαρίτου, Νικήτα Παχωπού και Γεωργίου Χαλκιά που το 1926, μαθητές τότε της Ε’ τάξης, κατέβασαν από τον ιστό την Ιταλική σημαία και ύψωσαν μιάν αυτοσχέδια Ελληνική. Μίλησαν πολλοί επώνυμοι… Εμένα όμως μου έκαναν εντύπωση τα λόγια του πρώην  Δημάρχου Ροδίων κ. Χατζή Χατζηευθυμίου όστις είπεν: «Η Ιστορία επαναλαμβάνεται και δυστυχώς δεν βρίσκεται στις μέρες μας ένας Χαρίτος, ένας, Παχωπός, ένας Χαλκιάς για να κατεβάσουν από τους ιστούς μας τις πολυποίκιλλες σημαίες της υποταγής»!  Κλείνω με τους αρχικούς στίχους:..  «κριτές θα μας δικάσουν, οι αγέννητοι, οι νεκροί»!                                                   ΣΠΥΡΟΣ  ΚΑΤΣΟΥΡΗΣ

Σ. Σ.

Νομικός, οικονομολόγος, πολιτειολόγος, δάσκαλος, συνταξ. Τμ/χης Τραπέζης τ. Ελλάδος, λογοτέχνης, Βραβ.Ποιητής, ιδρυτής κ Δ/ντής του Πολιτισμικού Μελάθρου Ρόδου