«Τα εκκλησάκια παρέα με τις … βίλλες».

Πολλοί θα έχετε παρατηρήσει πως σε αυλές τεράστιων υπερπολυτελών, βιλλών και «εξοχικών κατοικιών», εξόφθαλμα αυθαίρετων, μέσα σε δασικές εκτάσεις ή πάνω στον αιγιαλό υπάρχει σχεδόν πάντα ένα αταίριαστο μίνι εκκλησάκι.
Μα καλά, κάποιος που έχει τα εκατομμύρια να χτίσει μια παράνομη βίλα με σχεδιασμό κήπων και διαμορφώσεις εξωτερικών χώρων από διακοσμητές και ειδικούς είναι δυνατό να έχει ένα τέτοιο εκκλησάκι στην αυλή του;

– Τα πράγματα έχουν λοιπόν ως εξής :
Αφού κάψεις και περιφράξεις το οικόπεδό σου, πας στον τοπικό μητροπολίτη της περιοχής και ζητάς άδεια απ το τμήμα ναοδομίας για την ανέγερση “ναΐσκου”, πχ εις μνήμην του τάδε αγίου.

Είναι γνωστό πως οι κληρικοί της εκκλησίας, σχετικά εύκολα σου εκδίδουν και χωρίς πολλές περίπλοκες διαδικασίες μια άδεια για ναό.
Ποτέ η εκκλησία δε λέει εξ άλλου όχι σε ανέγερση ναών της.

Αμέσως ηλεκτροδοτείται και υδροδοτείται υποχρεωτικά ο ναΐσκος, ακόμη και αν είναι σε καμένο δάσος, αιγιαλό, αρχαιολογικό χώρο κλπ. καμία δημόσια αρχή δε μπορεί να αρνηθεί τις παροχές και επίσης καμία δημόσια αρχή όπως τα δασαρχεία και η πολεοδομία δε μπορούν να κηρύξουν αυθαίρετο ή παράνομο ή κατεδαφιστέο, τον … «ναό του κυρίου».

Μετά χτίζεις το αυθαίρετο για “φιλοξενία των πιστών”, την γνωστή βίλα.
Η μόνη υποχρέωση είναι να λειτουργεί μια φορά το χρόνο κατά την εορτή του προστάτη του ο ναΐσκος.
Φυσικά δεν συμβαίνει ποτέ, έναντι μιας μικρής συνήθως δωρεάς στον ντόπιο παπά που έχει χρεωμένο το «εξωκλήσι» στην ενορία του.
Επίσης συνηθίζεται να είναι ελεύθερα επισκέψιμο και προσβάσιμο με διπλό φράκτη, με ξεχωριστή εξώπορτα, για το τυπικό, αν κάποιος περαστικός θα ήθελε ποτέ να ανάψει ένα κεράκι στο εκκλησάκι.

Φυσικά υπάρχουν και οι πραγματικά πιστοί που πιστεύουν αληθινά και νιώθουν την υποχρέωση του “Τάματος”.

Νίκος Μπόνης